بهترین مرجع مسجد نصرت مشهد

و در زیر نویس ها به دیگر مصادر روایی که روایات مربوط شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد را تصویب نموده است، اشاره میکنیم:
الف ـ احادیث اهل سنّت
1 ـ یحی بن بکیر، از عقیل، از ابن شهاب ماجرا کرده که امّ سلمه رزرو حسینیه نصرت مشهد من‌را خبر اعطا کرد که ابوهریره ذکر کرد: از پیامبر پروردگار صلی الله علیه و آله شنیدم که در باره ماه رمضان فرمود:
«هر که از روی ایمان و اخلاص به نماز بایستد، خدا گناهان قبل او‌را بیامرزد»؛ «مَنْ قَامَهُ إِیمَاناً وَ احْتِسَاباً غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ».(4)
2 ـ به طرز دیگر از ابوهریره اورده شده که فرستاده صلی الله علیه و آله فرمود: «مَنْ آدرس حسینیه نصرت مشهد قَامَ رَمَضان إِیمَاناً وَ احْتِسَاباً غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ».
ابن شهاب گوید: فرستاده خداوند رحلت کردند و تا فرصت ابوبکر و اوایل خلافت قدمت فرمان بدین منوال بود.(5)
شوکانی گوید: از نووی آورده شده که قیام رمضان، با نماز تراویح تحقق می پذیرد اما اختصاصی به تراویح وجود ندارد. و صحبت کرمانی را که گفته میباشد قیام رمضان جز به تراویح محقّق نمیشود، بدور حسینیه نصرت مشهد از حقیقت دانسته میباشد.(6)
3 ـ سازه به نقل بخاری، از عایشه قصه گردیده که اظهار کرد: «إِنَّ رَسُول اللّه صَلّی وَذلِکَ فی رَمَضان».(7)
4 ـ یحیی بن بکیر، از عقیل، از ابن شهاب، از عروه داستان کرده که عایشه بر اینجانب خبر اعطا کرد که پیامبر پروردگار در نصفه شبی به مسجد رفتند و گروهی با نماز آن حضرت نماز خواندند و این خبر منتشر شد و به دنبال آن جمعیت بیشتری آمدند و با نبی نماز گزاردند، صبح شد و خبر نماز پیغمبر گویش به گویش گشت و در شب سوّم نیز با نماز آن حضرت نماز خواندند و زیرا شب چهارم فرارسید، مسجد ظرفیت جماعت را نداشت تا اینکه عموم برای ادای فریضه صبح اجتماع کردند و رسول بعداز نماز صبح شهادتین گفته، آن گاه فرمودند: از تنگی جای بیم نداشتم، لیکن ترسیدم که‌این نماز بر شما واجب خواهد شد؛ (خَورقهُ أَنْ تَفْرِضَ عَلَیکُمْ...) و از اجرا آن ناتوان گردید. نبی رحلت نمودند و دستور به این منوال بود.(8)
شوکانی گوید: نوری گفته میباشد: از این ماجرا اینگونه به کار گیری می گردد که نافله را می شود به جماعت خواند، امّا به لحاظ اینجانب بایستی نافله را فرادی خواند، به جز نوافل اختصاصی؛ مانند عید، کسوف، استسقا و تراویح، به لحاظ اکثر فقها».(9)
این عقیده از یک سری جهت مردود میباشد:
ویّلاً: ماجرا قبل عامل بر این وجود ندارد که آن نماز که رسول گزاردند، تراویح بوده و در ماه رمضان اقامه گردیده‌است، تا بتوان بر مشروعیت تراویح ادله کرد.
ثانیا: فقهای اهل سنّت در اینکه مضمون داستان مبیّن جماعت در نافله باشد، تأمّل دارا‌هستند و جز در مواقعی خاص؛ مانند عید و استستقا و... فرادی تلاوت را ترجیح داده اند. چنانکه از عهد و پیمان شوکانی خواهد آمد.
ثالثا: گواهی قصه مکان تأمّل دارااست؛ چون یحیی بن بکیر را که به عبارتی یحیی بن عبداللّه ابن بکیر میباشد، بعضا علما مانند نسائی و ابن حاتم ضعیف شمرده اند.
نسائی گوید: «ضعیف میباشد و درباره‌ی دیگر گوید ثقه وجود ندارد.»
ابی حاتم نیز گوید: حدیث وی تصویب می گردد امّا به آن ادله نمی اقتدار کرد.(10)
5 ـ اسماعیل گوید، صاحب برایم نقل کرد از سعید مقبری، از ابی سلمه پسر عبدالرحمان که از عایشه پرسید: نماز فرستاده در ماه رمضان چه‌طور بود؟ جواب بخشید: در رمضان و خیر غیر آن، بر یازده رکعت می خاطر نشان نمود. چهار رکعت میخواند که از زیبایی و وقتگیر بودنش مپرس، بعد از آن چهار رکعت دیگر میخواند که از زیبایی و زمان بر بودنش مپرس. آن گاه سه رکعت دیگر میخواند. پرسیدم: یا این که فرستاده اللّه آیا قبل از نماز وتر به خواب میروید؟ جواب می دادند ای عایشه، دیدگان اینجانب به خواب می‌روند امّا قلب اینجانب بیدار میباشد.(11)
تعبیر و تفسیر «خَشِیتُ أَنْ تَفْرِضَ»
نکته لازم به ذکر در داستان فوق، گزاره «می‌هراسم بر شما واجب خواهد شد» میباشد؛ چون چه طور ممکن میباشد مواظبت به یک فعالیتِ مستحب، باعث وجوب آن خواهد شد؟! و به گفته علاّمه مجلسی رحمه الله : مواظبت بر کار نه و اجتماع بر یک فعل مندوب، هیچ گاه سبب ساز وجوب آن نمی‌شود؛ به این دلیل که خدای بلندمرتبه از وجود مصالح و مفاسد افعال غافل وجود ندارد تا اجتماع عموم آن را کشف نماید ! ... در صورتی فرستاده از واجب شدن نماز نافله در شب، با شغل عموم، بیم داشت چرا امرکرد در منزل های خویش بخوانند؟ و چرا آنان‌را از اجرا نوافل به جهت بیم از واجب شدن آن نهی نکرد؟! مطلوب با تعلیل نام برده در داستان فوق این بود که بفرماید: «میترسم جماعت قرائت نافله بر شما واجب خواهد شد» خیر اینکه «نافله شب واجب خواهد شد»، همان گونه که در برخی روایاتشان آمده میباشد. در حالی که آن ها معتقدند در بعضی نوافل مانند نماز عید، کسوف، استسقا و نماز میّت، جماعت قرائت مستحب میباشد و از جماعت تلاوت آن ها نهی نرسیده میباشد. بدین ترتیب، در‌صورتی‌که قصه ذکر شده درست باشد می بایست بر این مقاله حمل کرد که چیزی را که آفریدگار دستور نفرموده، نباید در آن مرتکب تکلّف شد و به عنوان مثالً نماز شب را نباید واجب شمرد؛ به دلیل آن که موجب بدعت در آئین خواهد بود. پس این قصه به وضوح دلالت داراست که کار آنان (جماعت قرائت نافله) ناپسند میباشد و بسا موجب عقاب خواهد شد و درحال حاضر که اینگونه میباشد بعد از اینکه ارتباط وحی جدا شوید ارتکاب آن روا نخواهد بود.(12)
ب: احادیث امامیّه
1 ـ روحانی طوسی به ورقه ها خویش از مسعدة بن صدقه از حضرت راستگو علیه السلام قصه کرده که فرمود: «طرز پیغمبر در ماه رمضان این بود که بر نمازهای نافله گذشته می ادامه داد و از ویّل ماه تا بیستم، بیست رکعت بجای میاورد، هشت رکعت بعد از مغرب، دوازده رکعت بعد از عشا و در دهه انتها هر شب سی رکعت می‌خواند. دوازده رکعت بعد از مغرب، هجده رکعت بعداز عشا و به دعا و تجهّد اهتمام بلیغ می فرمود و در شب بیست و یکم صد رکعت و در شب بیست و سوّم صد رکعت می خواندند و به شب زنده داری می پرداختند»(13)
2 ـ ونیز روحانی طوسی به ورقه ها خویش از مفضل، از امام راست گو علیه السلام نقل کرده که فرمود:
«یُصَلَّی فِی شَهْرِ رَمَضَانَ زِیَادَةُ أَلْفِ رَکْعَةٍ»(14)
«در ماه رمضان بیش تر از هزار رکعت نماز خوانده میگردد.»
مفضل میگوید: چه کسی کار کشته به جاری ساختن این نمازهاست؟
امام می‌فرماید: اینگونه وجود ندارد که تو پنداری. آیا در ماه رمضان بیش تر از هزار رکعت خوانده نمی‌شود؟ بنابراین: در هر شب بیست رکعت، در شب نوزدهم صد رکعت، در شب بیست و یکم صد رکعت و در شب بیست و سوم صد رکعت و در هشت شب مانده دهه انتها، سی رکعت، که‌این نهصد و بیست رکعت می‌گردد... .»(15)
احادیث دیگری نیز با همین معنی ها از ائمّه معصوم علیهم السلام رسیده و بیان‌کننده آن میباشد که در هر شب از ماه خوش‌یمن رمضان تا بیست شب بیست رکعت خوانده می گردد و در هر شب از دهه انتها سی رکعت به تفصیلی که سپری شد.

و در زیر نویس ها به دیگر مصادر روایی که روایات مربوط شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد را تصویب نموده است، اشاره میکنیم:
الف ـ احادیث اهل سنّت
1 ـ یحی بن بکیر، از عقیل، از ابن شهاب ماجرا کرده که امّ سلمه رزرو حسینیه نصرت مشهد من‌را خبر اعطا کرد که ابوهریره ذکر کرد: از پیامبر پروردگار صلی الله علیه و آله شنیدم که در باره ماه رمضان فرمود:
«هر که از روی ایمان و اخلاص به نماز بایستد، خدا گناهان قبل او‌را بیامرزد»؛ «مَنْ قَامَهُ إِیمَاناً وَ احْتِسَاباً غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ».(4)
2 ـ به طرز دیگر از ابوهریره اورده شده که فرستاده صلی الله علیه و آله فرمود: «مَنْ آدرس حسینیه نصرت مشهد قَامَ رَمَضان إِیمَاناً وَ احْتِسَاباً غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ».
ابن شهاب گوید: فرستاده خداوند رحلت کردند و تا فرصت ابوبکر و اوایل خلافت قدمت فرمان بدین منوال بود.(5)
شوکانی گوید: از نووی آورده شده که قیام رمضان، با نماز تراویح تحقق می پذیرد اما اختصاصی به تراویح وجود ندارد. و صحبت کرمانی را که گفته میباشد قیام رمضان جز به تراویح محقّق نمیشود، بدور حسینیه نصرت مشهد از حقیقت دانسته میباشد.(6)
3 ـ سازه به نقل بخاری، از عایشه قصه گردیده که اظهار کرد: «إِنَّ رَسُول اللّه صَلّی وَذلِکَ فی رَمَضان».(7)
4 ـ یحیی بن بکیر، از عقیل، از ابن شهاب، از عروه داستان کرده که عایشه بر اینجانب خبر اعطا کرد که پیامبر پروردگار در نصفه شبی به مسجد رفتند و گروهی با نماز آن حضرت نماز خواندند و این خبر منتشر شد و به دنبال آن جمعیت بیشتری آمدند و با نبی نماز گزاردند، صبح شد و خبر نماز پیغمبر گویش به گویش گشت و در شب سوّم نیز با نماز آن حضرت نماز خواندند و زیرا شب چهارم فرارسید، مسجد ظرفیت جماعت را نداشت تا اینکه عموم برای ادای فریضه صبح اجتماع کردند و رسول بعداز نماز صبح شهادتین گفته، آن گاه فرمودند: از تنگی جای بیم نداشتم، لیکن ترسیدم که‌این نماز بر شما واجب خواهد شد؛ (خَورقهُ أَنْ تَفْرِضَ عَلَیکُمْ...) و از اجرا آن ناتوان گردید. نبی رحلت نمودند و دستور به این منوال بود.(8)
شوکانی گوید: نوری گفته میباشد: از این ماجرا اینگونه به کار گیری می گردد که نافله را می شود به جماعت خواند، امّا به لحاظ اینجانب بایستی نافله را فرادی خواند، به جز نوافل اختصاصی؛ مانند عید، کسوف، استسقا و تراویح، به لحاظ اکثر فقها».(9)
این عقیده از یک سری جهت مردود میباشد:
ویّلاً: ماجرا قبل عامل بر این وجود ندارد که آن نماز که رسول گزاردند، تراویح بوده و در ماه رمضان اقامه گردیده‌است، تا بتوان بر مشروعیت تراویح ادله کرد.
ثانیا: فقهای اهل سنّت در اینکه مضمون داستان مبیّن جماعت در نافله باشد، تأمّل دارا‌هستند و جز در مواقعی خاص؛ مانند عید و استستقا و... فرادی تلاوت را ترجیح داده اند. چنانکه از عهد و پیمان شوکانی خواهد آمد.
ثالثا: گواهی قصه مکان تأمّل دارااست؛ چون یحیی بن بکیر را که به عبارتی یحیی بن عبداللّه ابن بکیر میباشد، بعضا علما مانند نسائی و ابن حاتم ضعیف شمرده اند.
نسائی گوید: «ضعیف میباشد و درباره‌ی دیگر گوید ثقه وجود ندارد.»
ابی حاتم نیز گوید: حدیث وی تصویب می گردد امّا به آن ادله نمی اقتدار کرد.(10)
5 ـ اسماعیل گوید، صاحب برایم نقل کرد از سعید مقبری، از ابی سلمه پسر عبدالرحمان که از عایشه پرسید: نماز فرستاده در ماه رمضان چه‌طور بود؟ جواب بخشید: در رمضان و خیر غیر آن، بر یازده رکعت می خاطر نشان نمود. چهار رکعت میخواند که از زیبایی و وقتگیر بودنش مپرس، بعد از آن چهار رکعت دیگر میخواند که از زیبایی و زمان بر بودنش مپرس. آن گاه سه رکعت دیگر میخواند. پرسیدم: یا این که فرستاده اللّه آیا قبل از نماز وتر به خواب میروید؟ جواب می دادند ای عایشه، دیدگان اینجانب به خواب می‌روند امّا قلب اینجانب بیدار میباشد.(11)
تعبیر و تفسیر «خَشِیتُ أَنْ تَفْرِضَ»
نکته لازم به ذکر در داستان فوق، گزاره «می‌هراسم بر شما واجب خواهد شد» میباشد؛ چون چه طور ممکن میباشد مواظبت به یک فعالیتِ مستحب، باعث وجوب آن خواهد شد؟! و به گفته علاّمه مجلسی رحمه الله : مواظبت بر کار نه و اجتماع بر یک فعل مندوب، هیچ گاه سبب ساز وجوب آن نمی‌شود؛ به این دلیل که خدای بلندمرتبه از وجود مصالح و مفاسد افعال غافل وجود ندارد تا اجتماع عموم آن را کشف نماید ! ... در صورتی فرستاده از واجب شدن نماز نافله در شب، با شغل عموم، بیم داشت چرا امرکرد در منزل های خویش بخوانند؟ و چرا آنان‌را از اجرا نوافل به جهت بیم از واجب شدن آن نهی نکرد؟! مطلوب با تعلیل نام برده در داستان فوق این بود که بفرماید: «میترسم جماعت قرائت نافله بر شما واجب خواهد شد» خیر اینکه «نافله شب واجب خواهد شد»، همان گونه که در برخی روایاتشان آمده میباشد. در حالی که آن ها معتقدند در بعضی نوافل مانند نماز عید، کسوف، استسقا و نماز میّت، جماعت قرائت مستحب میباشد و از جماعت تلاوت آن ها نهی نرسیده میباشد. بدین ترتیب، در‌صورتی‌که قصه ذکر شده درست باشد می بایست بر این مقاله حمل کرد که چیزی را که آفریدگار دستور نفرموده، نباید در آن مرتکب تکلّف شد و به عنوان مثالً نماز شب را نباید واجب شمرد؛ به دلیل آن که موجب بدعت در آئین خواهد بود. پس این قصه به وضوح دلالت داراست که کار آنان (جماعت قرائت نافله) ناپسند میباشد و بسا موجب عقاب خواهد شد و درحال حاضر که اینگونه میباشد بعد از اینکه ارتباط وحی جدا شوید ارتکاب آن روا نخواهد بود.(12)
ب: احادیث امامیّه
1 ـ روحانی طوسی به ورقه ها خویش از مسعدة بن صدقه از حضرت راستگو علیه السلام قصه کرده که فرمود: «طرز پیغمبر در ماه رمضان این بود که بر نمازهای نافله گذشته می ادامه داد و از ویّل ماه تا بیستم، بیست رکعت بجای میاورد، هشت رکعت بعد از مغرب، دوازده رکعت بعد از عشا و در دهه انتها هر شب سی رکعت می‌خواند. دوازده رکعت بعد از مغرب، هجده رکعت بعداز عشا و به دعا و تجهّد اهتمام بلیغ می فرمود و در شب بیست و یکم صد رکعت و در شب بیست و سوّم صد رکعت می خواندند و به شب زنده داری می پرداختند»(13)
2 ـ ونیز روحانی طوسی به ورقه ها خویش از مفضل، از امام راست گو علیه السلام نقل کرده که فرمود:
«یُصَلَّی فِی شَهْرِ رَمَضَانَ زِیَادَةُ أَلْفِ رَکْعَةٍ»(14)
«در ماه رمضان بیش تر از هزار رکعت نماز خوانده میگردد.»
مفضل میگوید: چه کسی کار کشته به جاری ساختن این نمازهاست؟
امام می‌فرماید: اینگونه وجود ندارد که تو پنداری. آیا در ماه رمضان بیش تر از هزار رکعت خوانده نمی‌شود؟ بنابراین: در هر شب بیست رکعت، در شب نوزدهم صد رکعت، در شب بیست و یکم صد رکعت و در شب بیست و سوم صد رکعت و در هشت شب مانده دهه انتها، سی رکعت، که‌این نهصد و بیست رکعت می‌گردد... .»(15)
احادیث دیگری نیز با همین معنی ها از ائمّه معصوم علیهم السلام رسیده و بیان‌کننده آن میباشد که در هر شب از ماه خوش‌یمن رمضان تا بیست شب بیست رکعت خوانده می گردد و در هر شب از دهه انتها سی رکعت به تفصیلی که سپری شد.