بیعت بستن قسم وفاداری و اطاعت با رسول(ص)، امام(ع)، حکم کننده یا این که خلیفه میباشد. اولیه بیعت در سیره نبوی، بیعتِ حضرت علی(ع) و خدیجه(س) با آن حضرت بعداز قبول اسلام بود. بیعت عقبه نخستین و دوم در مکه رویداد و این دو بیعت، به ویژه بیعت دوم، بستر ساز مهاجرت حضرت پیامبر به حسینیه نصرت مشهد مدینه شد.
بیعت مسلمان ها با فرستاده اکرم(ص) هنگام جنبش به سوی بدر در مدینه شکل گرفت. بیعت رضوان یا این که شجره در سال ششم مهاجرت در حدیبیه و بیعتِ مردان و زنان با فرستاده(ص)، در فتح مکه در سال ۸ مسافرت جاری ساختن شد. واپسین بیعت فرصت رسول(ص)، بیعت مسلمان ها با حضرت علی(ع) در روز هجدهم سال دهم مسافرت در محلّی به اسم غدیر خم بود؛ مورد این بیعت، ولایت و جانشینی حضرت علی(ع) بعداز فرستاده(ص) آدرس حسینیه نصرت مشهد بود.
بیعت قبل از اسلام، در بعدازظهر فرستاده اکرم، بعداز فرستاده و در تک تک حکومتهایی که دعوی خلافت اسلامی داشتند، اشاعه رزرو حسینیه نصرت مشهد داشته میباشد.
معنای لغوی و اصطلاحی
بیعت به معنای، دست دادن، دست فشار دادن، دست راست خویش را به دست راست دیگری زدن برای خریدوفروش میباشد.[۱] قبل از اسلام، دربین عرب ترسیم بود که هنگام دادوستد برای منجّز و قطعی ساختن عقد بیع و تأکید بر التزام خویش به مورد ها آن، خریدار و فروشنده دست راستِ خویش را با ضربه به دست راستِ طرف دیگر میزد؛ این عمل را «بَیعَت» یا این که «صَفْقَه» میگفتند و با وقوع آن، معامله صورت گرفته تلقّی میشد. همینطور برای اینکه اشخاص جماعت یا این که خویشاوندانای با حکم دهنده یا این که مدیریت فامیل جهت اطاعت و فرمانبری از او عهدوپیمان بندند، شغل دست دادن (مصافحه) معمول بود؛ و به سبب ساز همانندی آن با شغلِ بیعت در خریدوفروش، این فعالیت نیز بیعت شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد اسم گرفت.[۲]
اکثری از محقّقان، معنای اصطلاحی بیعت را در متنها و منابع اسلامی، نهادن دست راست در چنگ راست کسی به آرم تایید اطاعت یا این که سر کردگی او دانستهاند.[۳] کم کم، با ساخت و ساز تحول و تنوّع در صورت ظاهری بیعت، کلمه بیعت خلال شغل سابق الذکر بر قسم و تعهّدی کهاین شغل حاکی و علامت آن باشد نیز اطلاق شد و درین معنای دوم، اشاعه و تداول یافت.
معنای بیعت در اسلام
معنای شایع و مصطلح بیعت در قرآن، سنّت، تاریخ، حرف و فقه سیاسی اسلام، عقد و پیمانی میباشد که شخص بیعتکننده با امام، حکم دهنده یا این که فردی دیگر میبندد تا در موضوعی خاص یا این که به صورت عام فرمانبردار و مطیع او بوده و به موارد تعهّد خویش ملتزم و بامسئولیت بماند.[۴]
تاریخچه
قبل از اسلام
قبل از اسلام، ترسیم بیعت برای تایید مهتری مدیر بستگان یا این که انتصاب یک شخص به منصبی اساسی متداول بوده میباشد.[۵] به بیعت قریش و بنی کنانه با قُصَی بن کِلاب، جدّ اعلای نبی(ص)، به هنگام تصمیمِ او به اخراج خُزاعَه از مکه در قبل از اسلام میقدرت اشاره نمود.
بیعت در طول رسول
اول بیعت در سیره نبوی، بیعتِ حضرت علی(ع) و خدیجه(س) با آن حضرت بعداز قبول اسلام میباشد[۶]. با وجود این، ابن شهرآشوب[۷] اولیه بیعت را در تاریخ اسلام بیعت عشیره دانسته که در سال سوم بعثت در «یوم الدّار» شکل گرفت. دراین روز، پیامبر اکرم(ص) به امر الهی خواهان تایید اسلام و بیعت از سوی بنی هاشم شد و به موجب روایات شیعه و اهل سنت، فقط حضرت علی(ع)، که نادر سنترین شخص قوم و قبیله بود، با رسول(ص) بیعت کرد.[۸]
دو بیعت اساسیِ دیگر که در مکه رویداد، بیعت اولیه عَقَبِه (بیعة العقبة الاولی) در سال ۱۲ بعثت و بیعت دوم عقبه (بیعة العقبة الثانیة) در ۱۳ بعثت بود که هر دو در موسم حج در محل عقبه (مکانی در میانۀ منش مکه و مِنا) شکل گرفت. این دو بیعت، به ویژه بیعت دوم، بستر ساز مهاجرت حضرت نبی به مدینه شد.[۹] مثلا بیعتهایی که در مدینه شکل گرفت، بیعت مسلمان ها با فرستاده اکرم(ص) هنگام جنبش به سوی بدر در اولِ مسافرت بود.[۱۰]
بیعت رضوان یا این که شجره نیز در سال ششم هجری در حدیبیه شکل گرفت.[۱۱] در آیهها ۱۰ و ۱۸ سوره فتح، از این بیعت حرف رفته و در آیه ۱۰ بیعت با نبی(ص)، بیعت با آفریدگار خوانده گردیده و خلال شماتت بیعتشکنی (نَکْث)، برای وفاکنندگان به قول و بیعت، جایزه اخروی مقرر گردیدهاست. در آیه ۱۸، با اعلام رضایت الهی از آن بیعت، به مؤمنانِ بیعت کننده وعده برد مجاورت داده گردیده است.
دیگر بیعتِ مردان و زنان با فرستاده(ص)، در فتح مکه در سال ۸ قمری بود که آیه ۱۲ سوره ممتحنه بدان اشاره مینماید. دراین آیه از رسول(ص) منظور گردیده که از زنان مکه که ایمان آورده بودند، بیعت بگیرد. موضوعات این بیعت، که در کتاب ها تعبیروتفسیر، حدیث و تاریخ به بیعت زنان (بیعت نساء) آوازه دارااست، بهاین گستردن میباشد: هجران از بی دینی، دوری از دزدی و بی عفتی، نکشتن فرزندان خویش، نسبت ندادن اولاد سایر افراد به همسران خویش و مخالفت نکردن با فرستاده(ص) در شغل های نیک.[۱۲]
مشهورترین قسم آن میباشد که آغاز نبی دست خویش را در تشت آبیرنگ قرار میبخشید و موارد بیعت را ذکر میکرد و آن گاه زنان با قرار دادن دست خویش در تشت آن را میپذیرفتند. [۱۳][یادداشت ۱] در روایاتی دیگر آمده میباشد که بیعت زنان با دست دادن از روی خرقه جاری ساختن میگردیدهاست[۱۴] واقدی بیعت زنان با نبی(ص) از روی جامه را تقویت نموده است. [۱۵] همینطور بنابر بعضی روایات،گاه بیعت زنان با آن حضرت تنهاً به طور کلامی و لفظی بوده میباشد[۱۶]. ضمن اینها، صورتهای دیگری نیز برای بیعت زنان در بعضی روایات مذکور میباشد.[۱۷] به نوشته قاسمی[۱۸] جز یکسری بیعت زنان که در طی فرستاده(ص) اعمال گرفته به عنوان مثال بیعت دوم عقبه، بیعت رضوان و فتح مکه-،[۱۹] گزارشی درباره بیعت زنان با خلفا و حکّام نیست و ظاهراً در ادوار سپس بیعت به مردان تخصیص داشته میباشد.
واپسین بیعت فرصت رسول(ص)، بنابر بعضا منابع،[۲۰] بیعت مسلمانها با حضرت علی(ع) در روز ۱۸ ذیالحجه سال دهم هجری (حدود ۲۹ اسفند سال دهم شمسی) در محلّی به اسم غدیر خم بود؛ زمینه این بیعت، ولایت حضرت علی(ع) پس از رسول(ص) بود.[یادداشت ۲]
بیعت بستن قسم وفاداری و اطاعت با رسول(ص)، امام(ع)، حکم کننده یا این که خلیفه میباشد. اولیه بیعت در سیره نبوی، بیعتِ حضرت علی(ع) و خدیجه(س) با آن حضرت بعداز قبول اسلام بود. بیعت عقبه نخستین و دوم در مکه رویداد و این دو بیعت، به ویژه بیعت دوم، بستر ساز مهاجرت حضرت پیامبر به حسینیه نصرت مشهد مدینه شد.
بیعت مسلمان ها با فرستاده اکرم(ص) هنگام جنبش به سوی بدر در مدینه شکل گرفت. بیعت رضوان یا این که شجره در سال ششم مهاجرت در حدیبیه و بیعتِ مردان و زنان با فرستاده(ص)، در فتح مکه در سال ۸ مسافرت جاری ساختن شد. واپسین بیعت فرصت رسول(ص)، بیعت مسلمان ها با حضرت علی(ع) در روز هجدهم سال دهم مسافرت در محلّی به اسم غدیر خم بود؛ مورد این بیعت، ولایت و جانشینی حضرت علی(ع) بعداز فرستاده(ص) آدرس حسینیه نصرت مشهد بود.
بیعت قبل از اسلام، در بعدازظهر فرستاده اکرم، بعداز فرستاده و در تک تک حکومتهایی که دعوی خلافت اسلامی داشتند، اشاعه رزرو حسینیه نصرت مشهد داشته میباشد.
معنای لغوی و اصطلاحی
بیعت به معنای، دست دادن، دست فشار دادن، دست راست خویش را به دست راست دیگری زدن برای خریدوفروش میباشد.[۱] قبل از اسلام، دربین عرب ترسیم بود که هنگام دادوستد برای منجّز و قطعی ساختن عقد بیع و تأکید بر التزام خویش به مورد ها آن، خریدار و فروشنده دست راستِ خویش را با ضربه به دست راستِ طرف دیگر میزد؛ این عمل را «بَیعَت» یا این که «صَفْقَه» میگفتند و با وقوع آن، معامله صورت گرفته تلقّی میشد. همینطور برای اینکه اشخاص جماعت یا این که خویشاوندانای با حکم دهنده یا این که مدیریت فامیل جهت اطاعت و فرمانبری از او عهدوپیمان بندند، شغل دست دادن (مصافحه) معمول بود؛ و به سبب ساز همانندی آن با شغلِ بیعت در خریدوفروش، این فعالیت نیز بیعت شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد اسم گرفت.[۲]
اکثری از محقّقان، معنای اصطلاحی بیعت را در متنها و منابع اسلامی، نهادن دست راست در چنگ راست کسی به آرم تایید اطاعت یا این که سر کردگی او دانستهاند.[۳] کم کم، با ساخت و ساز تحول و تنوّع در صورت ظاهری بیعت، کلمه بیعت خلال شغل سابق الذکر بر قسم و تعهّدی کهاین شغل حاکی و علامت آن باشد نیز اطلاق شد و درین معنای دوم، اشاعه و تداول یافت.
معنای بیعت در اسلام
معنای شایع و مصطلح بیعت در قرآن، سنّت، تاریخ، حرف و فقه سیاسی اسلام، عقد و پیمانی میباشد که شخص بیعتکننده با امام، حکم دهنده یا این که فردی دیگر میبندد تا در موضوعی خاص یا این که به صورت عام فرمانبردار و مطیع او بوده و به موارد تعهّد خویش ملتزم و بامسئولیت بماند.[۴]
تاریخچه
قبل از اسلام
قبل از اسلام، ترسیم بیعت برای تایید مهتری مدیر بستگان یا این که انتصاب یک شخص به منصبی اساسی متداول بوده میباشد.[۵] به بیعت قریش و بنی کنانه با قُصَی بن کِلاب، جدّ اعلای نبی(ص)، به هنگام تصمیمِ او به اخراج خُزاعَه از مکه در قبل از اسلام میقدرت اشاره نمود.
بیعت در طول رسول
اول بیعت در سیره نبوی، بیعتِ حضرت علی(ع) و خدیجه(س) با آن حضرت بعداز قبول اسلام میباشد[۶]. با وجود این، ابن شهرآشوب[۷] اولیه بیعت را در تاریخ اسلام بیعت عشیره دانسته که در سال سوم بعثت در «یوم الدّار» شکل گرفت. دراین روز، پیامبر اکرم(ص) به امر الهی خواهان تایید اسلام و بیعت از سوی بنی هاشم شد و به موجب روایات شیعه و اهل سنت، فقط حضرت علی(ع)، که نادر سنترین شخص قوم و قبیله بود، با رسول(ص) بیعت کرد.[۸]
دو بیعت اساسیِ دیگر که در مکه رویداد، بیعت اولیه عَقَبِه (بیعة العقبة الاولی) در سال ۱۲ بعثت و بیعت دوم عقبه (بیعة العقبة الثانیة) در ۱۳ بعثت بود که هر دو در موسم حج در محل عقبه (مکانی در میانۀ منش مکه و مِنا) شکل گرفت. این دو بیعت، به ویژه بیعت دوم، بستر ساز مهاجرت حضرت نبی به مدینه شد.[۹] مثلا بیعتهایی که در مدینه شکل گرفت، بیعت مسلمان ها با فرستاده اکرم(ص) هنگام جنبش به سوی بدر در اولِ مسافرت بود.[۱۰]
بیعت رضوان یا این که شجره نیز در سال ششم هجری در حدیبیه شکل گرفت.[۱۱] در آیهها ۱۰ و ۱۸ سوره فتح، از این بیعت حرف رفته و در آیه ۱۰ بیعت با نبی(ص)، بیعت با آفریدگار خوانده گردیده و خلال شماتت بیعتشکنی (نَکْث)، برای وفاکنندگان به قول و بیعت، جایزه اخروی مقرر گردیدهاست. در آیه ۱۸، با اعلام رضایت الهی از آن بیعت، به مؤمنانِ بیعت کننده وعده برد مجاورت داده گردیده است.
دیگر بیعتِ مردان و زنان با فرستاده(ص)، در فتح مکه در سال ۸ قمری بود که آیه ۱۲ سوره ممتحنه بدان اشاره مینماید. دراین آیه از رسول(ص) منظور گردیده که از زنان مکه که ایمان آورده بودند، بیعت بگیرد. موضوعات این بیعت، که در کتاب ها تعبیروتفسیر، حدیث و تاریخ به بیعت زنان (بیعت نساء) آوازه دارااست، بهاین گستردن میباشد: هجران از بی دینی، دوری از دزدی و بی عفتی، نکشتن فرزندان خویش، نسبت ندادن اولاد سایر افراد به همسران خویش و مخالفت نکردن با فرستاده(ص) در شغل های نیک.[۱۲]
مشهورترین قسم آن میباشد که آغاز نبی دست خویش را در تشت آبیرنگ قرار میبخشید و موارد بیعت را ذکر میکرد و آن گاه زنان با قرار دادن دست خویش در تشت آن را میپذیرفتند. [۱۳][یادداشت ۱] در روایاتی دیگر آمده میباشد که بیعت زنان با دست دادن از روی خرقه جاری ساختن میگردیدهاست[۱۴] واقدی بیعت زنان با نبی(ص) از روی جامه را تقویت نموده است. [۱۵] همینطور بنابر بعضی روایات،گاه بیعت زنان با آن حضرت تنهاً به طور کلامی و لفظی بوده میباشد[۱۶]. ضمن اینها، صورتهای دیگری نیز برای بیعت زنان در بعضی روایات مذکور میباشد.[۱۷] به نوشته قاسمی[۱۸] جز یکسری بیعت زنان که در طی فرستاده(ص) اعمال گرفته به عنوان مثال بیعت دوم عقبه، بیعت رضوان و فتح مکه-،[۱۹] گزارشی درباره بیعت زنان با خلفا و حکّام نیست و ظاهراً در ادوار سپس بیعت به مردان تخصیص داشته میباشد.
واپسین بیعت فرصت رسول(ص)، بنابر بعضا منابع،[۲۰] بیعت مسلمانها با حضرت علی(ع) در روز ۱۸ ذیالحجه سال دهم هجری (حدود ۲۹ اسفند سال دهم شمسی) در محلّی به اسم غدیر خم بود؛ زمینه این بیعت، ولایت حضرت علی(ع) پس از رسول(ص) بود.[یادداشت ۲]
آدرس حسینیه نصرت مشهد؛ مسیر دسترسی، موقعیت مکانی و نکات مهم قبل از حضور در مراسم