بهترین مرجع مسجد نصرت مشهد

بیان قلبی
کْر قلبی یا این که بیان خَفیّ دقت به آفریدگار با قلب و او‌را در نهان و آشکار حاضر درک کردن میباشد. بیان قلبی مانند بیان لفظی ریشه قرآنی و حدیثی دارااست و هنگامی در وجود آدم ریشه می‌دواند که آدم به حالاتی به عنوان مثال خضوع و تقدیس آفریدگار متصف حسینیه نصرت مشهد گردد.

تهذیب نفس، رویش فضائل خوی، ساخت‌و‌ساز روحیه اخلاص، همسویی لهجه و دل و پرهیز از ارتکاب محرمات به عنوان مثال اثراتی میباشد که برای بیان قلبی آورده شده میباشد. غفلت، آرزوهای محال و تکاثر را از مانع ها بیان قلبی آدرس حسینیه نصرت مشهد دانسته‌اند.

مضمون‌‌شناسی
خواسته از بیان قلبی یا این که بیان خفی را این دانسته‌اند که بیان بر لهجه روان نشود و صرفا با قلب به خاطر خداوند باشد[۱] و او‌را در نهان و آشکار، حاضر و ناظر بداند و از ایفا اعمالی که آیتم رضایت آفریدگار وجود ندارد، خودداری کند.[۲] بیان قلبی را بالاترین جایگاه بیان دانسته‌اند که دقت به آفریدگار آغاز از آن می‌جوشد و بعد از آن بر لهجه روان میگردد؛ به عنوان مثال هنگام رسیدگی و اعتنا در عالم آفرینش و مشاهده نظم کائنات به خاطر عظمت آفریدگار رزرو حسینیه نصرت مشهد بیفتد.[۳]

مقام
بیان قلبی همچون بیان لفظی ریشه قرآنی و حدیثی داراست. آیاتی از قرآن مثلا آیه ۲۰۵ سوره اعراف «وَ اذْكُر رَّبَّكَ فىِ نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ »، آیه ۵۵ سوره اعراف «ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَة» و آیه ۶۳ سوره انعام «قُلْ مَنْ يُنَجِّيكُمْ مِنْ ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ تَدْعُونَهُ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَة» را ناظر بر تقسیم بیان به مطرح شدن قلبی و بیان زبانی شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد گرفته‌اند.[۴]

در روایتی از نبی اکرم(ص) خطاب به اباذر آمده میباشد که آفریدگار را با بیان ناپختهِل حافظه کن و هنگامی که از چیستی بیان خامل سؤال شد فرمودند: به عبارتی بیان خفی میباشد.[۵]

بیان قلبی با اتصاف بشر به حالاتی مثلا فروتنی، تقدیس پروردگار، سجده و کمال خضوع در آدم ساخت و ساز میگردد.[۶] بیان قلبی بین صوفیه به مطرح شدن خفی به شهرت رسیده است و خلاف بیان جلی که میان توده و در باطن رینگ‌های بیان شکل میگیرد، این نوع بیان به تنهایی و در خلوت ایفا می گردد.[۷]

اثر ها
اثر فوق‌العاده بر تهذیب نفس، رویش فضائل اخلاقی و تقرب به پروردگار را از مهمترین اثرها بیان قلبی در وجود آدم‌ها دانسته‌اند.[۸] همسویی گویش و قلب، سرازیر شدن بیان معبود بر لهجه، تولید روحیه اخلاص و تضرع و غربت از دورویی، اثر بیان قلبی بر تن به جهت رابطه در بین روح و جسم،[۹] پرهیز از ارتکاب محرمات الهی به وسیله بشر و تولید استعداد در وجود بشر برای سیر و سلوک از سایر اثراتی میباشد که برای بیان قلبی گفته شده میباشد.[۱۰]

مانع ها
بیان قلبی برخلاف بیان لفظی که بازدارنده مهمی بر راز رویه ندارد، دارنده موانعی میباشد که مهم ترین آن مانع ها را نتیجه ها شغل خویش آدم میداند. بر این محور اعمال جاری ساختن ناشایست از سوی بشر به ساخت‌و‌ساز عفاف و حجاب و بازدارنده در بین بشر و معبود سبب ساز میشود و سبب تولید وضعیت غفلت در وجود آدمی میگردد. این غلفت را مهم ترین بازدارنده بیان قلبی دانسته‌اند.[۱۱] از سایر سختی ها به آرزوهای محال و تفاخر و تکاثر(افزون طلبی، گنج اندوزی و فخر فروشی به دیگرافراد به باعث متعددی بودجه و فرزندان) اشاره گردیده است.[۱۲]

جستارهای متعلق
بیان لفظی
بیان
پانویس
قرشی، قاموس قرآن، ۱۴۱۲ق، ج۳، ص۱۵.
طیب، اطیب البیان، ۱۳۶۶ش، ج۱، ص۱۶۸؛ معارف قرآن، ۱۳۸۷ش، ج۳، ص۱۰۰-۱۰۱.
مکارم شیرازی، خوی در قرآن، ۱۳۷۷ش، ج۱، ص۳۶۲.
طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۴، ص۶۶۲؛ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ق، ج۸، ص۳

بیان قلبی
کْر قلبی یا این که بیان خَفیّ دقت به آفریدگار با قلب و او‌را در نهان و آشکار حاضر درک کردن میباشد. بیان قلبی مانند بیان لفظی ریشه قرآنی و حدیثی دارااست و هنگامی در وجود آدم ریشه می‌دواند که آدم به حالاتی به عنوان مثال خضوع و تقدیس آفریدگار متصف حسینیه نصرت مشهد گردد.

تهذیب نفس، رویش فضائل خوی، ساخت‌و‌ساز روحیه اخلاص، همسویی لهجه و دل و پرهیز از ارتکاب محرمات به عنوان مثال اثراتی میباشد که برای بیان قلبی آورده شده میباشد. غفلت، آرزوهای محال و تکاثر را از مانع ها بیان قلبی آدرس حسینیه نصرت مشهد دانسته‌اند.

مضمون‌‌شناسی
خواسته از بیان قلبی یا این که بیان خفی را این دانسته‌اند که بیان بر لهجه روان نشود و صرفا با قلب به خاطر خداوند باشد[۱] و او‌را در نهان و آشکار، حاضر و ناظر بداند و از ایفا اعمالی که آیتم رضایت آفریدگار وجود ندارد، خودداری کند.[۲] بیان قلبی را بالاترین جایگاه بیان دانسته‌اند که دقت به آفریدگار آغاز از آن می‌جوشد و بعد از آن بر لهجه روان میگردد؛ به عنوان مثال هنگام رسیدگی و اعتنا در عالم آفرینش و مشاهده نظم کائنات به خاطر عظمت آفریدگار رزرو حسینیه نصرت مشهد بیفتد.[۳]

مقام
بیان قلبی همچون بیان لفظی ریشه قرآنی و حدیثی داراست. آیاتی از قرآن مثلا آیه ۲۰۵ سوره اعراف «وَ اذْكُر رَّبَّكَ فىِ نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ »، آیه ۵۵ سوره اعراف «ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَة» و آیه ۶۳ سوره انعام «قُلْ مَنْ يُنَجِّيكُمْ مِنْ ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ تَدْعُونَهُ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَة» را ناظر بر تقسیم بیان به مطرح شدن قلبی و بیان زبانی شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد گرفته‌اند.[۴]

در روایتی از نبی اکرم(ص) خطاب به اباذر آمده میباشد که آفریدگار را با بیان ناپختهِل حافظه کن و هنگامی که از چیستی بیان خامل سؤال شد فرمودند: به عبارتی بیان خفی میباشد.[۵]

بیان قلبی با اتصاف بشر به حالاتی مثلا فروتنی، تقدیس پروردگار، سجده و کمال خضوع در آدم ساخت و ساز میگردد.[۶] بیان قلبی بین صوفیه به مطرح شدن خفی به شهرت رسیده است و خلاف بیان جلی که میان توده و در باطن رینگ‌های بیان شکل میگیرد، این نوع بیان به تنهایی و در خلوت ایفا می گردد.[۷]

اثر ها
اثر فوق‌العاده بر تهذیب نفس، رویش فضائل اخلاقی و تقرب به پروردگار را از مهمترین اثرها بیان قلبی در وجود آدم‌ها دانسته‌اند.[۸] همسویی گویش و قلب، سرازیر شدن بیان معبود بر لهجه، تولید روحیه اخلاص و تضرع و غربت از دورویی، اثر بیان قلبی بر تن به جهت رابطه در بین روح و جسم،[۹] پرهیز از ارتکاب محرمات الهی به وسیله بشر و تولید استعداد در وجود بشر برای سیر و سلوک از سایر اثراتی میباشد که برای بیان قلبی گفته شده میباشد.[۱۰]

مانع ها
بیان قلبی برخلاف بیان لفظی که بازدارنده مهمی بر راز رویه ندارد، دارنده موانعی میباشد که مهم ترین آن مانع ها را نتیجه ها شغل خویش آدم میداند. بر این محور اعمال جاری ساختن ناشایست از سوی بشر به ساخت‌و‌ساز عفاف و حجاب و بازدارنده در بین بشر و معبود سبب ساز میشود و سبب تولید وضعیت غفلت در وجود آدمی میگردد. این غلفت را مهم ترین بازدارنده بیان قلبی دانسته‌اند.[۱۱] از سایر سختی ها به آرزوهای محال و تفاخر و تکاثر(افزون طلبی، گنج اندوزی و فخر فروشی به دیگرافراد به باعث متعددی بودجه و فرزندان) اشاره گردیده است.[۱۲]

جستارهای متعلق
بیان لفظی
بیان
پانویس
قرشی، قاموس قرآن، ۱۴۱۲ق، ج۳، ص۱۵.
طیب، اطیب البیان، ۱۳۶۶ش، ج۱، ص۱۶۸؛ معارف قرآن، ۱۳۸۷ش، ج۳، ص۱۰۰-۱۰۱.
مکارم شیرازی، خوی در قرآن، ۱۳۷۷ش، ج۱، ص۳۶۲.
طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۴، ص۶۶۲؛ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ق، ج۸، ص۳