مَسْجد مکان عبادت خداوند و تلاوت نماز که ممکن هست ساختمانی محصور یا زمین بدون سقف و دیوار باشد. مسجد قبا اولیه مسجدی می باشد که در اسلام ساخته شد.
در شریعت اسلامی، مسجد آداب و احکامی ویژه دارااست. از مسجد غالباً برای عبادت جمعی و کارهای شرعی گروهی استفاده می شود و مهمترین عبادتی که در آن به جا میآورند، نماز جماعت است.
مسجد خلال کاربرد عبادی، کارکردهای اجتماعی، سیاسی، آموزشی و قضایی برای مسلمانان داشته که بعضا از این کارکردها تاکنون مانده است. مساجد در ایران، نقش مهمی در پیروزی انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ش جاری ساختن کردند.
فهرست
۱ معناشناسی
۲ مسجد در قرآن
۳ پیشینه مسجد در اسلام
۴ احکام و آداب مسجد
۵ مداقه و فضیلت مسجد
۶ معماری
۶.۱ منبر
۶.۲ محراب
۶.۳ مناره
۶.۴ مقصوره
۷ کارکردها
۷.۱ کارکرد آموزشی
۷.۲ کارکرد اجتماعی
۸ نقش مسجد در انقلاب اسلامی کشور ایران و تامین مقدس
۹ جستارهای وابسته
۱۰ پانویس
۱۱ منابع
مفهومشناسی
«مسجَد» در زبان عربی به معنای نهادن پیشانی بر زمین و به خاک افتادن به علامت کمال فروتنی است و مسجِد به معنای جایی می باشد که در آنجا سجده میکنند.[۱] برخی معتقدند کلمه و واژه مسجد از واژهای غیر عربی «msgď» به معنای محل پرستش گرفته شده است که در متنها زبان آرامی مربوط به قرن پنجم پیش از ولادت مسیح وجود داراست.[۲] در بعدازظهر پیش از اسلام این واژه و کلمه برای اشاره به هر مکان و معبدی بوده که در آن معبود را عبادت میکردهاند.[۳] برخی معتقدند کلمه «مساجد» در آیه چهلم سوره حج در همین مضمون به کار رفته هست.[۴]
دهخدا با استناد به منابع دیرین و ذکر نمونههای بسیار از آنها نوشته هست که واژه و کلمه عربی مسجد، اساسا، به صورت واژه «مَزگِت» از زبان آرامی وارد عربی و فارسی شدهاست.[۵] او به نقل از این منابع آورده هست که حروف «ز»، «گ» و «ت» در عربی به «س»، «ج» و «د» تغییر کرده و مسجد در عربی یعنی جای سجده کردن. به نقل این منابع، مزگت به معنای نمازخانه، خانۀ آفریدگار، «خانهای که برای پرستش پروردگار بسازند و هرکس خواست در آن عبادت کند» و نظائر آن میآمده است.[۶]
مسجد در اصطلاح رایج فعلی به معنای عبادتگاه خاص مسلمان ها و محل نماز تلاوت آنهاست. گفتهاند از آن رو که مسلمان ها در نماز، سجده میکنند و سجده نهایت خضوع در عبادت است، این مکان را مسجد به معنای جای سجده نامیدهاند. مسجد، به لحاظ فقاهتی احکامی ویژه دارد و به لحاظ مادی حسینیه نصرت مشهد ممکن میباشد عبارت از یک ساختمان محصور در بین دیوارها یا یک زمین بدون سقف و دیوار باشد.[نیازمند منبع]
«مسجد جامع» نیز به معنای مسجد به کار میرود البته غالبا مراد از این کلمه و واژه مسجدهای بزرگ یا مساجدی در شهرها است که نماز جمعه در آن اقامه میشود.[۷]
مسجد در قرآن
واژه و کلمه مسجد بیست و هشت بار به طور جمع و مفرد در قرآن به کار رفته می باشد که در برخی از آن ها از مداقه مسجد و مراقبت آن صحبت رفته می باشد؛ به عنوان مثال: «إِنَّما یعْمُرُ مَساجِدَ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیوْمِ الْآخِرِ وَ أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَی الزَّكاةَ وَ لَمْ یخْشَ إِلَّا اللَّهَ فَعَسی أُولئِكَ أَنْ یكُونُوا مِنَ الْمُهْتَدِین (ترجمه: مساجد را فقط كسی آباد میكند كه به خداوند و روز قیامت ایمان آورد و نماز را برپا داراست و زكات بدهد و از كسی جز خدا نترسد- امیدواریم آنها هدایت یابند.)[ توبه–۱۸]
مالکیت مسجد در قرآن به پروردگار نسبت داده شده میباشد.(جن/۱۸) از امام درستگو(ع) از علت احترام مساجد پرسیدند، آن حضرت در پاسخ گفتند: «زیرا مساجد خانههای آفریدگار در زمیناند».[۸]
در آیه ۱۲۵ سوره بقره، به مسجد مکه که همان مسجدالحرام هست، به عنوان مکانی برای فعالیتهای آیینی و نیز محل گرد هم داخل شدن اشاره شدهاست [۹] و در آیه ۹۶ سوره آل عمران این مسجد به عنوان اولیه خانهای که برای عبادت مردم برپا شده، مذکور می باشد.[۱۰]
پیشینه مسجد در اسلام
عبدالحسین زرینکوب:
«که خاطرنشان کرد در اسلام، آئین را با هنر سازگاری نیست؟ برعکس، این هردو یکدیگر را در آغوش میکشند و آن هم در مسجد.»[۱۱]
بنابر تعالیم پیامبر اکرم(ص)، عبادت آفریدگار و نماز، به مکانی خاص نیاز ندارد آدرس حسینیه نصرت مشهد و در هر جایی از زمین میتوان خدا را عبادت کرد و نماز گزارد؛ چنان که در حدیثی از آن حضرت نقل گردیده است: «جُعِلَت لِی كُلَّ أرضٍ طَیبَةٍ مَسجِداً وَ طَهوراً (همگی زمین برای من پاک و مسجد قرار داده گردیده است.»[۱۲]) به این رو، مسلمانها پیش از هجرت، جایی خاص برای نماز گزاردن نداشتند و هر جا که امکان آن فراهم بود نماز میخواندند و رسول(ص) همراه افرادی انگشتشمار مانند امام علی (ع) نماز را به صورت مخفیانه ادا می کرد.[۱۳] بنابر گزارشهایی در منابع تاریخ اسلام، آن حضرت بعداز علنی شدن دعوت، گاهی کنار کعبه نماز میگزارد.[۱۴]
مسجد قبا اولیه مسجدی میباشد که در اسلام ساخته شد. هنگامی نبی از مکه به مدینه میآمد، پیش از ورود به مدینه یک هفته در قبا ماند و در این بازه به درخواست مردم مسجدی درین ناحیه ایجاد کرد. برخی گفتهاند این مسجد به پیشنهاد عمار یاسر تاسیس شده است.[۱۵]
با سفر مسلمانان به مدینه، پیامبر مکانی را برای نماز جماعت و نیز نشست مسلمانان برگزید و با ملازمت و همراهی مؤمنان آن مکان را به صورتی ساده برای این فعالیت آماده کرد. این مسجد که مسجدالنبی یا مسجد نبی نام گرفت، به زودی منزلت ویژهای نزد مسلمانها یافت و به مکانی برای عبادت، یادگرفتن مذهبی، عملهای جمعی و تصمیمگیریهای مهم سیاسی تبدیل شد. قبلا، پیامبر در برخی مکانهای مکه به یار مؤمنان نماز جماعت خوانده بود ولی جایی را به عنوان مسجد تعیین نکرده بود.[نیازمند منبع]
مسجدْ بعداز مسافرت، افزون بر عبادت، مرکزی برای اداره حکومت بود و آنگاه به عنوان مکانی آموزشی و تبلیغی نیز به کار رفت. بعدها هنگامی دارالحکومه و مدرسه ساختند، مسجد به عبادت اختصاص داده شد؛ گرچه گهگاه از آن به عنوان مدرسه نیز استعمال میشد.[۱۶]
نمایی از مسجد کوفه
در جریان فتوحات عراق و شمال آفریقا در قرن نخستین هجری، مسلمانها با الگوبرداری از فرستاده اکرم(ص) در مدینه، معمولا فضایی را که در مرکز اردوگاههایشان قرار داشت به مسجد اصلی اختصاص میدادند. با تبدیل شدن پادگانها به شهرهایی چون بصره، کوفه، فسطاط و قیروان این محلهای عبادت نیز رزرو حسینیه نصرت مشهد به بناهایی دائمی تبدیل شدند. از همین سر مشق در بنیانگذاری بغداد در قرن دوم هجری و قاهره در قرن چهارم هجری به کار گیری شد. مسلمانها در شهرهایی که فتح میکردند مانند دمشق، بیت المقدس و مدائن مساجد خود را در محل معابد کلیساها و قصرها بنا مینهادند.[۱۷]
احداث مساجد بعد از مسجد قبا و مسجد النبی در دیگر مناطقی که اسلام بدانها طرز مییافت، اعمال میگرفت. در قرن اول قمری مسجد کوفه(۱۷ق.)، مسجد فسطاط(۲۱ق.) و جامع بصره(۲۴ق.) به اهتمام مسلمانان ساخته شد.[۱۸]
به گفته ابن خلدون(م. ۸۰۸ق) دو نوع مسجد شهری وجود داشته می باشد: مساجد گرانقدر ذیل اختیار دولت برای نمازهای جمعه و اجتماعات مهم مسلمانان و مساجد کوچک که توسط نصیبهای متفاوت جمعیت شهری ساخته و اداره میشدند. در طی اولیه معمول این بود که به تاسی از آداب و رسوم پیش از اسلام و نیز طرز و سیره فرستاده در مدینه، خلفا یا فرمانداران منصوب آن ها اقامتگاه خود را در کنار مسجد جامع برپا کنند در حالی که مردم ساده مساجد خود را در محلات قوم و قبیلهای خود میساختند. با ارتقا شدید قدرت و ثروت امپراتوریهای اسلامی و غیروابسته شدن اقامتگاه حاکمان، بر تعداد مساجد دولتی و غیردولتی به شدت افزوده شد. هر دو نوع معمولا به امداد مردم و درآمدهای اوقاف تأسیس و نگهداری میشدند.[۱۹]
کارآیی مسجد غالبا برای برپایی عبادات روزانه و نماز جمعه بوده که مردان بیشتر در آن شرکت میکردند. زنان در عقب صف مردان در حالی که پردهای در میان آنان و مردان بود یا در اتاقی جداگانه و یا در طبقه بالا در مراسم حضور داشتند.[۲۰]
به منجر وجود احکام خاص مسجد، غالبا مکانی سوا محل عبادت برای وضو اختصاص داده میشد.[۲۱] در تاریخ شیعه همانند اهل تسنن، اهمیت مساجد و اقتدار آنها فراز و نشیب فراوان داشته است. مسجد مرقدهای شیعیان در کربلا و نجف از پشتیبانی آل بویه(قرنهای چهارم و تا پنجم قمری) و صفویه(قرنهای دهم تا یازدهم قمری) برخوردار بوده است. سلسله فاطمی اسماعیلیه(قرنهای چهارم تا ششم قمری) مساجد بخش اعظمی را در شمال آفریقا تا مصر و حجاز بنا کرد و در ذیل جانبداری قرار داد. صفویه همین شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد کار را در ایران و کشورهای کنار دریا خلیج فارس انجام بخشید. با این حال، زمانی که جمعیت شیعه مقهور نیروهای سنی شدند، نه فقط روند مسجدسازی به معیار بسیاری کاهش یافت؛ بلکه برگزاری مراسمی مانند نماز جمعه نیز رو به کاستی نهاد.[۲۲]
احکام و آداب مسجد
از همان زمان که مسجد در اسلام بنیان گذاشته شد، احکام و آدابی برای حضور در آن و رفت و آمد به آن در قرآن و حدیث ذکر گشت. به ظاهر، اولیه احکام و آدابی که برای مسجد برشمرده شد، مربوط به اموری مانند عصمت و طهارت و نظافت بود. از جمله، سفارشهایی اکید از فرستاده اکرم(ص) درباره ثواب پاکیزه کردن مسجد و شماتت آلوده کردن آن، در مشت می باشد که در مسئله «آداب» میگنجند.[۲۳] درباره شخص نمازگزار و شی ها و حالات مربوط به او نیز احکام فقاهتی خاصی احوال گردیدهاست؛ مثلا ورود به مسجد در موقعیت جنابت حرام شمرده شده یا پوشیدن جامه سفید و پاکیزه برای حضور در مسجد مستحب و لباس سیاه و چرک الود مکروه هست.[۲۴]
مداقه و فضیلت مسجد
عبدالحسین زرینکوب:
«در حین نسلها و قرن ها در فاصله آفاق مختلف، هنر اسلامی ملجائی پاکتر و نمایشگاهی امنتر از مسجد نداشته میباشد.»[۲۵]
در فرهنگ اسلامی، متاثر از قرآن مهربان و روایات بزرگان فقاهتی، مسجد حرمت و رده ویژهای دارد. قرآن کریم ومهربان برپا داشتن و مراقبت مسجد را شغل کسانی خوانده که به معبود و روز قیامت ایمان دارند.[۲۶] قداست و فضیلت مسجد نزد مسلمانان از عامل ها حفظ بنای آن بوده هست. مسلمانان بنابر آموزههای اسلامی، خود را ملزم به حفظ و تعمیر مساجد میدانستند و بهاین رو، میکوشیدند در عمارت، محافظت و مرمت مسجد نقشی بر عهده گیرند.[۲۷]
مسجد مهمترین بنای حوزه فرهنگ اسلامی میباشد زیرا در حین چهارده قرن همه نبوغ و استعداد معنوی و هنری و مهارتهای صنعتی در ساختن و بنای مسجد تمرکز یافته می باشد.[۲۸]
معماری
مساجد در مناطق متفاوت دانا به حیث معماری همانندیهایی بسیار به یکدیگر دارند؛ با این حال، در هر حوزهای پذیرای خصوصیات معماری و هنری آن حیطه نیز شده و تفاوتهایی با دیگر مساجد یافتهاند. بدین ترتیب، معماری مساجد هر مرزو بوم گویای ویژگیهای معماری بومی آن کشور گردیدهاست.[۲۹]
مساجد در کشورها و مناطق مختلف علی رغم اختلافهای معماری، بناها، بخش ها و اشیای ذیل را همگی دارایند:
منبر
پیش از ظهور اسلام منبر در حجاز وجود نداشت و سخنرانان برای سخنرانی بر نیزه تکیه میدادند و صحبت میراندند. نبی اکرم(ص) نیز در آغاز رسالت به صورت ایستاده و با تکیه بر درختی (استوانه حنانه) خطبه میخواند تا این که برای او منبری با سه یا چهار پله ساختند. در بعضی منابع روایی از واژه و کلمه «منبر» برای سخنرانی فرستاده(ص) خیال شده که شاید بتوان از آن برداشت کرد که در آن مجال منبر به فعالیت میرفته است؛ از جمله کلینی آورده است: «صعد فرستاده الله(ص) المنبر ذات یوم فحمد الله و اثنی علیه و...؛ روزی پیامبر(ص) از منبر بالا رفت و آن گاه خدای را قدردانی و ثنا اعلام کرد و....»[۳۰] اما دراین که چه کسی برای او منبر ساخت اختلاف می باشد. منابع از غلام زنی از انصار،[۳۱] غلام زنی از مهاجران،[۳۲] یک کدام از صحابه[۳۳] یا مردی رومی نام بردهاند.[۳۴]
منبر در آغاز محل ارشاد پیامبر اکرم(ص) برای مؤمنان و رده تجلی حرف پروردگار بر لهجه او بود. پس از آن حضرت، در مساجد جامع شهرهای متعدد منبر ساختند و بهتدریج در قرن ها بعدی تا به امروز این سنت به کلیه مساجد شهرها و روستاهای پیشرفت یافت. منبر در حین تاریخ از کارآمدترین اجزای مسجد بوده می باشد. منبر تریبون حکومت اسلامی بود، از آن برای مشکل خطبه و ارشاد و اعلام مواضع سیاسی، اجتماعی و فرهنگی به کارگیری می شد. با گذشت فرصت، مبلغان و واعظان از آن برای تبلیغ دین، فقها برای بیان احکام آئین و تدریس معارف اسلامی، مفسران برای تبیین نکات قرآنی و محدثان برای بیان و املای احادیث استعمال کردهاند.[۳۵]
محراب
نوشتار اصلی: محراب
محراب یک تورفتگی قوسدار است که در دیوار قبله تعبیه شده است و جهت مسجد الحرام را آرم میدهد. محراب به این شکل، در اواخر سده اول هجری ابتکار عمل شد. پیش از آن، جهت قبله را در مساجد باز فارغ از دیوار از طریق فرو کردن عمودی در ماسه یا چنان که در خانه فرستاده در مدینه شغل شد، به کمک یک قطعه سنگ نماد میدادند.[۳۶]
مناره
مناره، سازهای برجمانند است که کارکرد اولاش اذان اعلام کردن بر فراز آن هنگام نمازهای پنجگانه بوده است. مأذنه، مئذنه، منار، صومعه و گلمجموعه، نامهای دیگری هستند که برای این سازه به شغل می روند. در زمان رسول(ص)مساجد مناره نداشتند. با توسعه و گسترش دولت اسلامی و بزرگتر شدن شهرها، لازم شد تا در کنار هر مسجدی منارهای برای اذان گفتن و با خبر کردن مردم از وقت نماز بسازند. امروزه که مسلمانان از وسایل دیگری برای آگاهی از وقت نماز و شنیدن اذان بهره می برند، کارکرد منارهها فقط تزئینی و تشخیص مساجد از دیگر بناهای شهر می باشد.[۳۷] تعداد منارههای مساجد در مناطق مختلف یکسان نیست. در ایران، موفق